پتاسيم - سديم نهفته است و نه در مصرف مقدار سديم . زيرا پتاسيم يك مادهء معدنى است كه در تعادل با سديم ، جذب سديم را در بدن كنترل مىنمايد . بنابراين اصل عده زيادى از دانشمندان تغذيه كه موضوع آثار مصرف نمك در بدن را دقيقا مطالعه كرده‌اند به اتفاق معتقدند آنچه كه مهم است نسبت بين پتاسيم و سديم در بدن است و نه تنها مقدار سديم مصرفى براى اينكه كاملا روشن شود چرا نسبت پتاسيم - سديم در رژيم غذايى براى سلامتى انسان مهم است ، مختصرى دربارهء محسنات مصرف انواعى از مواد غذايى كه از نظر پتاسيم غنى و از نظر سديم ضعيف مىباشند نظير ميوه‌ها و عكس‌العمل آنها در سلامتى بدن توضيح داده مىشود . در كتاب « نسخه‌هاى معروف مرسوم عهد حجر با عنوان ( Harper and Row ) تأليف دكتر S . Boyde Eaton آمده است كه انسان‌هاى عهد حجر با احتمال زياد در غذاهاى خود حد اقل 15 برابر بيشتر از سديم ، پتاسيم مصرف كردند و مواد غذايى آنها فقط شامل حدود 700 ميلىگرم سديم در روز بوده است 700 ميلىگرم مقدار سديمى است كه تقريبا در 3 / 1 قاشق مرباخورى نمك طعام وجود دارد . البته مواد خوراكى كه داراى مقدار زيادى پتاسيم و مقدار كمى سديم باشند منحصر به ميوه‌جات نظير موز و سبزيهاى برگى خوردنى نيست و در حقيقت به استثناى چند نوع صدف دريايى كه مقدار سديم آن نسبتا زياد است ، اغلب مواد خوراكى گياهى و حيوانى كه بطور طبيعى مصرف شوند داراى پتاسيم بيشترى از سديم هستند . رژيم غذايى فعلى اكثر مردم دنيا در حال حاضر طورى است كه در حالى كه براى خوشمزه شدن غذا معمولا نمك زياد مصرف مىكنند ولى هيچ توجهى به پتاسيم ندارند و شايد حتى در هر روز در حدود 4 - 5 گرم سديم با غذاها مصرف مىكنند . از طرف ديگر مواد غذايى كه توسط كارخانجات صنايع غذايى تهيه و به بازار عرضه مىشود نظير رب گوجه‌فرنگى و انواع كنسروها و ساير انواع غذاهاى آماده كه در مقياس تجارتى به مقدار زياد تهيه مىشوند و معمولا تا فروش نهايى ، اغلب مدتى در انبارها مىمانند براى اينكه فاسد نشوند نمك زياد در آنها مصرف مىشود ، در تمام اين نوع